Bijdragen
over cultuur |
Help! de Geschiedenis wordt vervalst (deel 4)
(door
Woody Brunings)
In deel 1
ging Woody Brunings na een korte historische inleiding in op wat herinnering
kan doen in de loop van de jaren, in dit geval met de Indo Rock periode als
toeschouwer en outsider of als muzikant en insider. In deel
2 ging hij dieper in op de jeugd en de invloed van hun idolen. Rock ’n
Roll als lifestyle. In deel 2 is Woody
Brunings ook ingegaan op de opkomst van de rock ‘n roll en de invloed
daarvan in die tijd op met name de Nederlandse en Duitse jeugd. In deel 3
schrijft hij nu over de opkomst van de Indische muzikanten en hun lifestyle
in die jaren. In deel
3 heeft Woody Brunings de opkomst en de lifestyle van de Indische bandjes
beschreven, die zich ook of vooral toelegden op Rock ’n Roll. In het
nu volgende deel 4 vertelt hij waarom de Indische bands zo’n succes
hadden in Duitsland en over het einde van dat tijdperk.
Zoektocht naar vermaak
voor de geallieerden in de Bondsrepubliek
Ondanks het feit dat men in Duitsland door de Amerikaanse bezetting, de rebelse
films en de concerten van b.v. Bill Haley al enige tijd bekend was met het
fenomeen Rock ’n Roll, bestonden er maar weinig of geen Duitse rockbands
met een Bühneact. Er was echter een grote behoefte aan rockmuziek, want
overal rezen er Amikneipen (bars waar veel Amerikanen kwamen) als
paddenstoelen uit de grond. Er was dus een enorme vraag naar rockbands, die
de Jukebox door een live- act konden vervangen. Dit niet om de Yanks een back
home feeling te verschaffen, maar op de eerste plaats om de omzet voor de
eigenaars te verveelvoudigen.
Ook de inkomsten van de animeermeisjes,
die deze Ami- Lokalen bevolkten, gingen flink omhoog. In die tijd kostte b.v.
een nep gin-fizz (limonade, een scheutje Sekt en een kers) al 13
mark. En dat werd grif neergeteld door G.I’ s en Freier in ruil voor
een beetje tederheid. Het drankje zag er trouwens wel heel chique uit, maar
werd in plaats van leeggedronken regelmatig onder de tafels leeggegooid. Zo
tegen het einde van de avond, na gedane arbeid, was het tijd voor de dames
hun Indootje, für eine Partie te verschalken. Als je gage op was , was
het zaak ervoor te zorgen, dat je eerst een riant etentje werd aangeboden.
Volgens de economische principes van
vraag en aanbod moest er nodig aan de Duitse vraag naar rockbands voldaan
worden. Voor de hand liggend was dus het importeren van de in Holland overvloedig
aanwezige Rock- Exoten. Deze Exoten brachten hun muziek met veel gevoel voor
show en dit bleef niet onopgemerkt bij de impresario’s.
Sex, Drugs and Rock
’n Roll
Natuurlijk waren er Nederlanders, Indo’s en Surinamers die al begin
vijftiger jaren in Duitsland optraden. Dit waren echter geen rockbands. Ze
brachten commerciële muziek en jazz. Het waren de zogeheten Unterhaltungskapellen.
Pas begin zestiger jaren kwamen de eerste indonesische Schaukapellen naar
de Bondsrepubliek. Inderdaad, u leest het goed “indonesisch’’.
Wisten de Duitsers veel wat het verschil was tussen Indisch en Indonesisch.
En dat vlak na de Bersiap.
De wildste verhalen over Sex,Drugs en
Rock ’n Roll sijpelden via de oostgrens Nederland binnen. Het avontuur
en het ‘’grote’’ geld lokte. Dit was een van de belangrijkste,
zo niet de belangrijkste stimulans van de bandjes, om baas, school, meisje
en soms ouders de rug toe te keren en zich in het ongewisse te storten. Nederland
was nog niet rijp voor Rock ’n Roll, dat lieten de mediabazen ook duidelijk
blijken.
Succes gegarandeerd
De situatie in het bezette Duitsland was meer dan gunstig:
• De Amerikaanse Geallieerden hunkerden naar vertier.
• Door het Wirtschaftswunder werd er geld in overvloed uitgegeven.
• De opkomst van een nieuwe rebelse muziek, die diende als katalysator
voor de strijd tegen de dictatuur van orde.
Kortom,de tijd was weer rijp voor een hernieuwde invasie van Duitsland, maar
dit keer door die indonesischen Schaukapellen aus dem Tulpenland.
Voor de Duitsers was het fenomeen
live Rock in een bar een novum. Ze kenden alleen de show van Haley en de daaraan
verbonden relletjes. Hound Dog en Crazy man Crazy schalde, tot de komst van
de nieuwe Nederlanders alleen maar uit de Jukebox. Ook op kermissen maakte
de Duitse jeugd kennis met de Rock ‘n Roll, maar dezelfde nummers werden
tot vervelens toe herhaald.
Er bestond dus duidelijk een gunstig klimaat voor de musici die deze rock
live ten gehore konden brengen. Succes was dan ook meestal gegarandeerd. Het
repertoire was in de eerste maanden zo beperkt, dat je sommige songs wel vijf
keer op een avond moest brengen. Ik heb het natuurlijk over de prille beginperiode
(1960-1961) van de Indische Rock- invasie. Die herhalingen werden door het
publiek op de koop toe genomen, als je maar met je gitaar gooide of hem in
je nek hield of over de vloer rolde. Als je maar deed zoals het niet gebruikelijk
was. “Geef neks als maar heef geluid”, was in den beginne vaak
het motto. In de loop van de tijd werden de doelstellingen natuurlijk bijgesteld.
Ik denk dat in die tijd zelfs softies als Pat Boone of Ricky Nelson ongeregeldheden
veroorzaakt zouden hebben. Voor die Indonesiër aus Holland was succes
dus gegarandeerd.
Webreferentie:
Sarah Bartz: Jugendkulturen
in Deutschland und den Niederlanden in den Epochen des 20. Jahrhundert
Ga
terug naar Help! De geschiedenis wordt vervalst (deel 1)
Ga
terug naar Help! De geschiedenis wordt vervalst (deel 2)
Ga
terug naar Help! De geschiedenis wordt vervalst (deel 3)
Ga
naar Help! De geschiedenis wordt vervalst (deel 5)